Najważniejsze fakty:

• Udana operacja wszczepienia kawałka kości z biodra Maciusia do wyrostka zębodołowego (dzieło profesor Dudkiewicz). Wcześniejsza operacja jednostronnego rozszczepienia wargi i podniebienia (w wieku ok. 6 miesięcy) przeprowadzona tymi samymi (niesamowitymi) rękoma.
• Wiek Maciusia w czasie operacji: 2,5 roku. Według pani profesor jest taki okres w życiu dziecka gdy są już wszystkie zęby a szczęka i żuchwa nie „pracują”, przestają na krótko rosnąć -  jest to optymalny czas na taką operację.
• Po operacji (przez kilka dni) nieustanna (w dzień i w nocy) walka z bólem i gorączką. Główne narzędzie walki: noszenie na rękach i nowe zabawki.
• Dziecko ma wycięty kawałek bioderka, ale może chodzić od razu po operacji. Nasz Maciuś się przekonał do chodzenia dopiero po 2 czy 3 dniach od operacji – za bardzo go do tego nie zmuszaliśmy.
• Po operacji (przez kilka tygodni) – tylko papki
• Nie potrzebne są „usztywniacze” na rączki jak w czasie pierwszej operacji. Dziecko wcale nie ma ochoty dotykać obolałych miejsc.
• Według naszego rozeznania odrzuty u małych dzieci są bardzo rzadkie. Można je rozpoznać po bardzo brzydkim zapachu z buzi (wręcz fetorze). Na szczęście nie mieliśmy okazji aby to potwierdzić.
• Leczenie ortodontyczne można zacząć już w kilka miesięcy po operacji. My zaczęliśmy po 4-5 miesiącach.

 

Zęby, ach te zęby ...

Co bardzo ważne, jeszcze na trzy miesiące przed operacją wszczepienia wyrostka Maciuś był na trzech wizytach zapoznawczo oswajających w pobliskim gabinecie dentystycznym. Wcześniej zawsze dzwoniłam i uzgadniałam daty. Trafiliśmy na miłą i wyrozumiałą panią dentystkę, która za darmo pokazywała Maciusiowi gabinet, zapraszała na fotel (pierwszy raz chciał usiąść tylko ze mną).  Na drugiej wizycie Maciuś już dał sobie policzyć wszystkie ząbki. Na trzecią wizytę poszliśmy z bukiecikiem kwiatków, Maciuś czuł się jak doświadczony pacjent. Za każdym razem uprzedzałam go, że dostanie jakąś niespodziankę. Gdy nie patrzył kładłam pod fotelem jakiś samochodzik, czy maskotkę, którą zaraz znajdywał, i to bardzo zwiększało atrakcyjność tych wizyt. Może komuś wyda się to niepotrzebne, ale z mojego doświadczenia wynika, że takie nawet niedrogie niespodzianki-prezenty bardzo ułatwiają proces leczenia dzieci. Nawet jeśli coś by było nie tak, czy to po operacji, czy w szpitalu, czy gabinecie lekarskim, to wspomnienie otrzymanej zabawki wiele łagodzi, odwraca uwagę..

Dzięki wizytom oswajającym nasza pierwsza prawdziwa wizyta u ortodonty była niemal wzorcowa i to mimo, że Maciuś w czasie pobierania wycisków zakrztusił się śliną i trochę płakał. Urazu psychicznego nie było i już następnej wizyty nie mógł się doczekać, taki się czuł ważny. Dentysta pochwalił Maciusia za czyste, zdrowe ząbki. Ale to zasługa regularnego ich mycia. Ja mu je myję, bo wiem, że będą umyte dokładnie, ale sam też myje je po mnie. Ma trzy rodzaje past do wyboru i lubi zmieniać ich smaki. Próchnicy ustrzegliśmy się (jak na razie) też chyba dlatego, że pierwszy cukier w jedzeniu Maciuś poczuł dopiero w wieku półtora roku. Wcześniej nigdy go nie jadł. Dokładnie czytałam wszystkie etykiety słoiczków dla dzieci i kupowałam tylko te bez cukru (czyli były to zupki - ale też nie wszystkie, gruszki wiliamsa, jabłka i marchewka). Z soków bazowaliśmy na bananowo jabłkowo marchewkowym, lub jabłkowym albo gruszkowym, bo w większości soczków dla dzieci jest cukier. Teraz jako „dojrzały” trzylatek już je raz dziennie (no może nie zawsze tylko raz) jakieś ciastko, czy lizaka, ale soki nadal pije tylko bez cukru (rozcieńczane wodą, w zimie gorącą).

 Próchnica chyba utrudnia leczenie ortodontyczne. Poza tym może tez przejść z zębów mlecznych na związki zębów stałych, lepiej więc do niej nie dopuścić, ale to już inna historia. 

 

Przejrzyj Historia Maciusia - część pierwsza >>>