Jestem w 36tc. dowiedzieliśmy sie o rozszczepie na połówkowym USG. Płakaliśmy, załamałam się na kilka tygodni. Teraz jestem tak silna psychicznie, że mogłabym się z kimś podzielić tą siłą. Siła ta przyszła po spotkaniu z Panią z ekipy od rozszczepów(mieszkam w UK). Pokazała mi zdjęcia dzieci przed i po operacji. W trakcie oglądania zdjęć popłakałam się, ale już nie "na smutno". Zeszło ze mnie kilka kilogramów smutku, poczułam się lżej aż przysnęłam po wizycie w szpitalu, co normalnie w dzień się nie zdaża.
W całym nieszczęściu, nasze pociechy mają tyle szczęscia, że efekty operacji zamknięcia wargi, czy podniebienia są o niebo lepsze niż na przykład trzydzieści lat temu. Pani doktor pocieszyła mnie mówiąc, że na razie jej w to nie uwierzę, ale po porodzie rodzice przyzwyczajają się do "szerokiego" uśmiechu dzidzi, następnie stwierdzają, że w sumie to już nawet jej nie zauważają (zdaję sobie sprawę, że nie dotyczy to wszystkich rodziców). Mamy jednak szczęście, kiedy dowiadujemy się o rozszczepie jeszcze przed porodem i mamy czas na to, żeby przyzwyczaić się do tej wiadomości, poczytać o nim...
Pocieszmy się też tym, że mogło być gorzej. Rozszczep wargi lub wargi i podniebienia nie zamyka drogi do szczęścia w ich zyciu.Nasze dzieci będą mogły żyć samodzielnie, pracować, realizować się, założyć rodzinę...
Szybkiego i bezpiecznego porodu.
Duzo siły psychicznej, po porodzie również fizycznej.
Zdrówka dla dzidzi i mamy.
Pozdrawiam.