Po operacji

Rano odbyła się lekcja karmienia przez sondę i zmiany opatrunku. Do domu nie dostał silnych leków przeciwbólowych, tylko ogólnie dostępne w aptece środki. ( w czopkach). W domu (czyli w wynajętym mieszkaniu) gorączkował (38,7) był trochę lejący się przez ręce i płaczący. Cały dzień spędził u taty na rękach. Ja trochę odespałam noc. Ale i tak byłam zmęczona. Maciuś miał cały czas zapchany nos, szwy drażniły śluzówkę i dlatego z noska cały czas sączył się katar w kolorze czekolady, bo z krwią .Nieodzowna okazała się sonda, bo Maciuś sam nie chciał pić z butelki.

W klinice było dużo dzieci, wszystkie z „wąsami”, czyli szwami pod noskiem, albo dopiero co po ich ściągnięciu. Rodzice roześmiani i zadowoleni robili nam nadzieję, że i my dołączymy za parę dni do tego grona. Po powrocie do domu stałam się „złą” mamą, czyli tą która kojarzyła się Maciusiowi tylko z karmieniem przez sondę, czyszczeniem noska i przemywaniem szwów. Maciuś wtedy zawsze płakał i marudził. Tata był tym dobrym rodzicem od noszenia i kołysania. Jak się Maciuś ogólnie czuł trudno powiedzieć, Raz się uśmiechał, raz płakał rzewnymi łzami, wyrywał się zmęczony całą sytuacją, a innym razem „leciał” przez ręce, Ale coraz więcej wypijał z butelki, sonda była coraz mniej potrzebna. Ze szwami, sondą, związanymi rączkami i obolałą miną wyglądał jak mały męczennik.

Dwa dni po operacji u Maciusia rozwinęło się zapalenie gardła. Temperatura dalej utrzymywała się ok. 38 stopni i zachrypł. Na szczęście każdy pacjent otrzymuje numer komórki do pani profesor, więc zadzwoniliśmy z zapytaniem co robić. Ta zaleciła nam spokój, a Maciusiowi wapno i witaminę C. Maciuś pomylił dzień z nocą. Zasypiał z trudem i na krotko. Cały czas trzeba go było nosić bo inaczej płakał. Kołysanie przynosiło mu jakąś ulgę więc zawsze był na rękach,

Byliśmy coraz bardziej zmęczeni i niewyspani. Jedliśmy mało i w pośpiechu, na obiad gotowaliśmy wszystko co najprostsze: ziemniaki w mundurkach, pierogi i knedle z mrożonek, albo robiliśmy kanapki. Każdy dzień był pełen obaw i niepewności co robić, a czego nie. Na zmianę całą dobę trzeba było pilnować by Maciuś  nie wyciągnął sobie sondy. To mogła być dosłownie chwila. Niby dłonie miał powiązane z nóżkami (jak to brzmi!), ale gdy pochylił główkę i podkurczył nóżki, to mógł dotknąć buzi. Był za mały by zaplanować taki manewr  ale od czasu do czasu udawało mu się go przypadkowo wykonać. Bez sondy mielibyśmy poważne kłopoty.

Na czwarty dzień po operacji Maciuś miał biegunkę. Może po rumianku może po Lakcidzie czyli bakteriach jelitowych, które dostawał w ampułkach. Sonda była coraz mniej potrzebna, bo pił ładnie, niestety wszystko tylko nie mleko. Wszystko znaczy herbatkę z kopru i soczek marchewkowy, albo marchewkowo jabłkowy. Mleko tylko przez sondę. Cały dzień upłynął nam na projektowaniu i konstrukcji mankietów usztywniających łokcie tak by Maciuś nie sięgał ręką do buzi i nie naruszył sondy, tudzież szwów. Powinniśmy byli przygotować wszystko wcześniej, ale dopiero po operacji dotarło do nas że bez ochraniaczy nie damy rady.

Mój projekt mankietu z kubka po kefirze przegrał z projektem męża z półlitrowych plastikowych butelek po nałęczowiance, owiniętych bandażem i podziurkowanych igłą by skóra mogła oddychać W nowym ubranku Maciuś wyglądał jak robot ale miał więcej swobody niż przy związaniu rączek z nóżkami, od razu dostał więcej energii.

W piątym dniu po operacji (dopiero) temperatura zaczęła się normalizować, bez leków. Ale nadal nasz synek nie chciał samodzielnie pić mleczka. Nie pił go od półtorej doby nie licząc kilku epizodów wmuszania mu białego napoju ( bezskutecznie zresztą). Ratowała nas tylko sonda. Dobrze że nie wyciągnęliśmy jej wcześniej (gdy dziecko już ładnie pije można to zrobić jednym ruchem bez pomocy lekarza) jednak myśl, że wkrótce musiało nastąpić jej wyjęcie(razem ze ściągnięciem szwów) budziła mój niepokój, bo niby jak potem będę podawać mleko? A przed nami koniec pobytu w Warszawie i powrót do prawdziwego domu. Miałam cichą nadzieje, ze jak zniknie sonda to i wróci ochota na mleczko.

Za oknem szaruga, siąpił deszcz, wiał wiatr, szyby zaparowały, ociekające z nich krople potworzyły na parapetach kałuże. Trochę rozbolała mnie głowa, zasnęłam i pierwszy raz od kilku dni spałam nieprzerwanie 8 godzin. Mąż sam czuwał przy dziecku. Gdy się obudziłam wypoczęta od razu przyszła mi do wyspanej głowy złota myśl, a właściwie złoty pomysł. Skoro Maciuś nie chce pić mleka ale pochłania soczki, to trzeba zmieszać mleko z soczkiem. To był strzał w dziesiątkę. Mleko z soczkiem Maciuś wypił ze smakiem, a ja uradowana zaraz wyjęłam mu sondę.

Następnego dnia pojechaliśmy na umówione zdjęcie szwów z górnej wargi (z podniebienia rozpuszczają się same, po ok 2 miesiącach). Ku naszej radości okazało się, że rana zagoiła się bardzo dobrze, nosek okazał się równy, czerwień wargowa usteczek ładnie i równo połączona, w buzi też wszystko ładnie zrośnięte, choć szwy oczywiście były jeszcze widoczne. Do kontroli za dwa miesiące.

Podróż do domu była koszmarna, jak pogoda w jakiej przyszło nam jechać: śnieg, wiatr, ślizgawica. W dodatku popsuł się samochodowy podgrzewacz butelek. Na szczęście w termosie miałam gorącą wodę. Maciuś zasnął na dobre dopiero przed domem. Nie obudził się nawet wyjmowany z fotelika.