Operacja

Czas operacji przyszedł bardzo szybko. Do Warszawy przyjechaliśmy dzień przed zabiegiem i zatrzymaliśmy się w wynajętym na tydzień mieszkaniu (namiary znaleźliśmy w Internecie). Podróż była dobra, najlepsza ze wszystkich naszych podróży do Warszawy. Mąż perfekcyjnie załadował samochód. Mimo, że jechało z nami tez Maciusia łóżeczko (złożone) miejsca było dużo jak nigdy dotąd. Maciusia trzeba było przebierać tylko dwa razy.

Jeszcze wcześniej poinformowano nas, że po operacji można spędzić w klinice noc z dzieckiem ale odradzano mówiąc, że to nie ma sensu, bo dziecko i tak śpi, lepiej wypocząć przed trudami opieki w domu. Zastanawiałam się czy nie posłuchać tej rady, bo trudy po operacji na pewno będą. Dziecko po operacji już następnego dnia wraca do domu, ma założoną sondę do żołądka, którą można je karmić, i trzeba pilnować by jej sobie nie wyciągnęło. Cały czas trzeba czuwać przy dziecku, które jest obolałe, zdezorientowane i płaczące. Mimo to wolałam posiedzieć przy  jego łóżku tę noc by być spokojna, że jeśli się będzie budzić będę mogła go utulić. Potem przekonałam się, że dobrze zrobiłam, bo Maciuś budził się wielokrotnie i lepiej że widział mnie a nie tylko obce twarze.

Operacja trwała ponad 2 godziny. Zaczęła się po 17, pozwolono mi wejść na salę operacyjną i być z Maciusiem aż do zaśnięcia. Dzięki wcześniejszemu posmarowaniu nóżki maścią Emla Maciuś prawie nie poczuł wkłucia igły w nóżkę i okolice klatki piersiowej. Gdy podano mu gaz usypiający odpłynął momentalnie, jego ciałko zrobiło się wiotkie, wzrok zawiesił się gdzieś w próżni i leżał na stole jak upolowana sarenka (właśnie takie nasunęło mi wtedy porównanie).

Widok był smutny. Bezwiednie napłynęły mi łzy do oczu, ale zaraz wzięłam się w garść. W czasie operacji poszliśmy z mężem do pobliskiego kościoła świętej Anny. Wróciliśmy po godzinie 19. Operacja skończyła się przed 20. Maciuś był obolały, opuchnięty, z nosa sączyła się krew ze śluzem. Wyglądał jak po zderzeniu z ciężarówką. Z nosa wyprowadzono sondę, której koniec przyklejono mu do czółka.

W szpitalu czuwałam całą noc. Maciuś wybudzał się co jakiś czas, płakał nie wiedząc gdzie jest i co się dzieje. Dobrze, że byłam blisko. Pielęgniarki (na dyżurze zostały dwie) nie chciały się za bardzo angażować w opiekę nad Maciusiem. Gdy się budził zostawiały mi wolną rękę, a ja przecież nie wiedziałam co robić. Widząc moje pytające oczy tłumaczyły się, że gdyby mnie nie było, utulałyby dziecko, a tak nie chcą ingerować. Miałam wrażenie, że nie podobało im się, że zostałam na noc, ale może się mylę.

O północy gdy zrobiło się już trochę spokojniej, poszłam do toalety, a gdy wróciłam zastałam włączony przez pielęgniarki telewizor stojący niemal nad główką Maciusia. Bałam się, że go to obudzi, ale nic nie powiedziałam, nie chciałam kłótni. Mimo zapewnień, nie byłam pewna czy z Maciusiem na pewno wszystko w porządku, nie wiedziałam co wydarzy się w nocy, wolałam mieć przy sobie sojuszników, a nie obrażone osoby. Gdy pielęgniarki na chwilę odeszły ściszyłam telewizor i do końca już tak zostało. Maciuś jakoś przysypiał. Mi też w nocy udało się przysnąć od około w pół do pierwszej do trzeciej. Za namową pielęgniarek położyłam się przy dziecku, jedna z nich nawet mnie przykryła. Nie były więc takie najgorsze. Maciuś budził się często mimo silnych leków przeciwbólowych i nasennych. Rączki miał przywiązane bandażem z swoich nóżek by nie wyciągnął sobie sondy. Moje łagodne przemawiania uspokajały go.